STRUPEK mikroart 1:10

STRUPEK w Wiedniu

2011-05-31T03:33:00.000-07:00

Recenzja z Der Standard z wystawy w Wiedniu
http://derstandard.at/1304552827645/Jenseits-von-Osteuropa

ANIMALIA w Wiedniu

2011-05-31T03:12:00.000-07:00

GABRIELE SENN galerie

curated by_Roberto Ohrt
DIE UNSICHTBAREN VIER | THE INVISIBLE FOUR
Dorota Jurczak | Tomasz Kowalski | Philipp Schwalb | Strupek Group

Eröffnung | Opening: 12.5.2011, 18 Uhr | 6 pm
Dauer | Duration: 13.5.2011 - 18.6.2011

Strupek Group - Microart 1:10
A N I M A L I A
curator Wojciech Szymański
Irena Kalicka | Aleksandra Lewandowska | Mateusz Okoński | Marta Sala

ANIMALIA, Whomus Nature
Animalia is a presentation of the work by four artists: photographs by Irena Kalicka, drawings by Aleksandra Lewandowska, paintings by Marta Sala, and Mateusz Okonski’s site specific work displayed as photography. All works, although made in different media, address an interesting problem of an unique relationship between humans and animals. All the works can be read in reference to the title of the exhibition, Animalia, a notion making us think of bestiality and natural impulses, wildness contained in a word animal on the one hand, and rational and cultural element of the Latin word anima (soul) on the other hand.
This ambiguous tension has been used by Aleksandra Lewandowska, who addresses the relation between culture and nature by drawing a silhouette of a cross between a man and a horse. This is not, however, a conventional Centaur known from the Greek myths, a half-man and a half-horse having vitality and sex of animal and head and reason belonging to human. A borderline between an animal and a human has not been crystallized here, and a mythological beast, savage yet rational, gains a new unfamiliar shape.
A touch of bestiality characterizes also Marta Sala’s painting. However, it is not about bestiality understood as cruelty towards animals. A fat, stocky, decapitated girl strangling a cat is not bestial doing this. Bestiality of that and other works seems to be something completely different. Bestiality means a practice of carrying exoticism to the extreme. This is a kind of bestiality that seeks ecstasy from the contact with a creature which can never be fully comprehended. Hence, this is not the cat’s agony that works as bestiality here, but the fat girl without the head herself. It is her, with her half-black and half-flesh-coloured body, who is a beast situated between nature and culture, between self-understanding and self-misunderstanding. She is a mermaid from Andersen’s fairy tale, a mermaid deprived of human voice. She lost her human nature and subjectivity by the act of decapitation.
Several models participating in a non-normative orgy from Irena Kalicka’s photos do not have heads and faces either. A symbolic act of decapitation is analogous to an act of putting on animal masks. This is necessary here because bestiality as an attempt to cross human barriers and touch impossibility is a taboo sphere and needs a mask. It is thanks to a mask only, both a literal and a symbolic one, by means of which we should read Irena Kalicka’s photographical games with European painting tradition: her references to Pompeian Villa dei Misteri frescoes and allusions to Three Graces motif, that the impossible crossing of human nature seems to be almost attainable.
Ecstasy, the process of transgressing one’s own self, remains merely a dream which, by means of transgressing nature, tries to trans-humanize itself.
Wojciech Szymanski

MICROART w Wiedniu

2011-05-31T02:55:00.000-07:00

GABRIELE SENN galerie

curated by_Roberto Ohrt
DIE UNSICHTBAREN VIER | THE INVISIBLE FOUR
Dorota Jurczak | Tomasz Kowalski | Philipp Schwalb | Strupek Group

Eröffnung | Opening: 12.5.2011, 18 Uhr | 6 pm
Dauer | Duration: 13.5.2011 - 18.6.2011

"Die unsichtbaren Vier" zeigt Dorota Jurczak, Tomasz Kowalski, Philipp Schwalb und die Künstlergruppe "Strupek". Diese Zusammenstellung soll die Bedeutung regionaler Eigenheiten (hier der polnischen Populärkultur) durch Kontraste und Übereinstimmungen zugleich sichtbar machen und auflösen. Besonderheiten des Stils, allzu leicht als Kennzeichen osteuropäischer Kunst gelesen, werden im unmittelbaren Vergleich zunächst klarer erkennbar. Dann aber wird deutlich, dass heute selbst die auffälligsten Indizien einer regionalen Prägung nicht mehr ohne den internationalen Austausch zu denken sind. Entfernung oder Nähe zur Quelle der Prägung, individuelle Ausrichtung der Aneignung, die alte und neue Deutung... all das wirkt zusammen und stört die einfache Einordnung zwischen fest und beweglich, modern und traditionell.

The exhibition "The Invisible Four" features works by Dorota Jurczak, Tomasz Kowalski, Philipp Schwalb and artist group "Strupek". This particular composition aims to emphasize the importance of regional imprint (in this case that of the Polish popular culture) and shall, at the same time, disclose and dissolve these specific aspects by highlighting contrasts and similarities. Stylistic particularities – all too often considered typical of Eastern European art – can at first clearly be distinguished by way of comparison. However, it soon becomes clear that nowadays even the most obvious signs of regional imprint would not be possible without international exchange. Distance from or proximity to the source of imprint, the individual focus of one's acculturation, old and new interpretation...all these aspects seem to interact and so disturb their simple classification as rigid or flexible, traditional or modern.

www.curatedby.at

GABRIELE SENN galerie
Schleifmühlgasse 1A
1040 Wien, Austria
Tel : +43 1 5852580
Fax: +43 1 5852606
office@galeriesenn.at
www.galeriesenn.at

POJEDYNEK wystawa malarstwa Marty Sala w Zbiorniku Kultury

2011-05-12T12:52:00.000-07:00

Wernisaż wystawy:
Kraków, ul. Zabłocie 23
teren byłej fabryki Miraculum, oddział kremów
Czwartek, 21 kwietnia 2011 r., godz. 21.00

Pojedynek to dziwne słowo. Z jednej strony przywołuje samotność, a przynajmniej sprawy, które załatwia się w pojedynkę, a z drugiej interakcję (choć, co prawda, wrogą). Z jednej strony oznacza eliminację przeciwnika, a zaraz potem delikatnie sugeruje, żeby się pojednać. Taki, ot, pojedynek znaczeń i asocjacji.

Trudno powiedzieć, że malarstwo Sali powstaje w pojedynkę – większość jej obrazów to portrety, które tworzy w interakcji z malowanymi osobami. Niełatwo jednak też uznać, że z jej prac emanuje atmosfera przyjaźni. Wręcz przeciwnie, wykoślawione twarze i zdeformowane ciała sportretowanych nasuwają skojarzenie, że w pracowni miała miejsce nieprzeciętna jatka. Oglądając te obrazy, odnosimy wrażenie, że artystka również na nas zasadza się z jakimś niebezpiecznym, malarskim narzędziem. Co więcej, Sala celuje i trafia. Ale jakże przyjemnie znaleźć się w zasięgu rażenia.

Łukasz Białkowski

Krzysztof Mężyk w Galerii Floriańska 22

2011-05-12T12:50:00.000-07:00

Otwarcie wystawy: 15.04.2011, godzina 20.00

Wystawa Pani Walewska w Zbiorniku Kultury

2011-05-12T12:49:00.000-07:00

08.04−15.04.2011

Piotr Filipiuk / Marcin Maciejowski / Monika Misztal / Mateusz Okoński / Maciej Osika / Karol Radziszewski / Łukasz Surowiec / Piotr Swiatoniowski / Xawery Wolski jun.

Pani Walewska, romantyczna heroina, kochanka Napoleona Bonaparte, a jednocześnie patronka kultowego wyrobu PRL-u, kremu do twarzy na dzień i na noc dla kobiet. Co łączy te dwie postacie? Romantyzm i zgrzebny realizm? Pani Walewska, fantazmat, Pani Walewska, odda się za miliony. "Wszystko dla Polski, Sir".

Zapraszamy na pierwszą wystawę w nowej siedzibie Zbiornika Kultury, w oddziale kremów, konfekcji i naważalni, dawnej hali fabryki Miraculum, w której tworzono Panią Walewską.

Kurator: Wojciech Szymański

Wernisaż wystawy :
Kraków, ul. Zabłocie 23
teren byłej fabryki Miraculum, oddział kremów
piątek, 8 kwietnia 2011 r., godz. 20.00

ZBIORNIK KULTURY

2011-05-12T12:45:00.000-07:00

Aktualności na blogu:
www.zbiornikkultury.blogspot.com

OTWARCIE II ZBIORNIKA KULTURY

2011-04-05T14:10:00.000-07:00

Otwarciu towarzyszyła projekcja filmu Maksa Cieślaka "Lato". (link do strony artysty http://www.fauscik.pl/ )

Bycie-w-lecie
Projekt wystawowy „Zbiornik Kultury” jest próbą namysłu nad kondycją i potencjałem współczesnej sztuki. Jednocześnie u jego założenia znalazła się próba nakreślenia granic sztuki lub konstatacja o jej umowności lub nie. Do projektu zostały zaproszone wybitne indywidualności młodego i średniego pokolenia artystów polskich i zagranicznych, dla których sztuka jest punktem wyjścia do konceptualnych rozważań nad ideą obrazu i obrazowania lub nieobrazowania. Mottem przyświecającym próbie namysłu nad koncepcją idei jest tytuł historycznego już (niestety) obrazu Jacksona Pollocka pozbawionego tytułu jednak. Zawarte w tym tytule pytanie ma stanowić dla artystów pretekst do wyartykułowania własnych refleksji nad sensem sztuki i odwieczną potrzebą obrazowania. Organizatorzy oraz kuratorzy zakładają, że część realizacji zostanie przygotowana i zaprezentowana.
W filmie Lato (2010) Maksymilian Cieślak, wybitna indywidualność młodego i średniego pokolenia artystów polskich i zagranicznych, przekracza ograniczoną ekonomię (economimesis) lata ku ekonomii ogólnej filmu, dokonując szeregu przesunięć w tym, co Derrida nazwał „systemem dukcji” (produkcji, reprodukcji, indukcji, redukcji itd.). Część z nich Cieślak próbował rozpoznać. Uchylając władzę obramienia (kamerą, przedłużeniem swojego ramienia), umożliwiając przekroczenie granic Heideggerowskiej kategorii bycia-w-lecie (in-dem-Sommer-sein), niweczy dzieło, rozpuszczając je we frenetycznej wizji bycia pomiędzy wiosną a jesienią. Jednocześnie tylko ta nihilistyczna anihilacja tego-co-w-lecie, ofiarowanie bez zadośćuczynienia w odpowiedzi na pragnienie niemożliwe do nasycenia, warunkuje symboliczne działanie, przez które tworzy się sztuka. Cieślak zmusza nas do oscylowania, w nieustannym wysiłku przekraczania tego-co-wyobrażone o lecie, bycia pomiędzy Battaille’owską ekonomią nadmiaru a Lacanowską ekonomią braku.
Jak bumerang puszczony ręką Foucaulta powraca konstatacja impasu, który dotyczy kultury w ogólności, jak i jej estetycznych oraz etycznych obwarowań. Kryzys reprezentacji i rozmiękczenie opisującego naszą rzeczywistość świata pojęciowego stały się synonimami rozterek, jakie odczuwa współczesny człowiek wobec zmian pogody. Z drugiej strony – odczucie to nie jest niczym nowym. Warto pamiętać, że chociaż Heraklitejskie panta rhei obwieszczone zostało przed zgoła dwoma i pół tysiącem lat, jest ono – para-doxa-lnie – nadal jedyną pewną i niezmienną cechą towarzyszącej nam w życiu niepewności.
Być może człowiek nie potrafi żyć bez obrazu i bez odbicia, być może wynika to z wiary, że zatrzymanie w jednym kadrze lub zdaniu rozpędzonego życia może stanowić remedium i odpowiedź na przemijanie lata. Nie wiadomo.

1 kwietnia 2011 r.
Odnalazł, wybrał, uporządkował i do druku podał W. Szymański

Rusza nowy Zbiornik Kultury!

2011-03-28T21:53:00.002-07:00

ZAPRASZAMY NA OTWARCIE NOWEGO ZBIORNIKA KULTURY!!

1 kwietnia 2011 r., godz. 22.00, Zbiornik Kultury, ul.Zabłocie 23, Kraków

Młoda kultura potrzebuje przestrzeni. Zanim zdefiniują się hierarchie, zanim usankcjonują się nazwiska, zanim wiadomo będzie, kogo trzeba zobaczyć, gdzie trzeba bywać, o czym trzeba wiedzieć.

Ruch potrzebny jest o krok wcześniej. Potrzebny jest inkubator sztuki, artystyczny hyde park, mrowisko działań. Potrzebna jest platforma pełniąca funkcję tuby ze swobodnym dostępem, dająca szansę wypowiedzi, umożliwiająca autoprezentację.

Dlatego, w odpowiedzi na oczekiwania środowiska artystów, po doświadczeniach zebranych przy współpracy z grupą artystyczną STRUPEK w ramach projektów „K27. Ścienny tygodnik uliczny” oraz „Zbiornik kultury”, MIK powraca do praktyki udostępnienia przestrzeni, którą młodzi artyści i kuratorzy będą mogli wypełnić propozycjami wystaw, spotkań, festiwali. Będą mogli wpisać się w życie kulturalne Krakowa z własną, autonomiczną propozycją. Będą mieli szansę opowiedzieć o tym, co jest dla nich ważne.

Wszystkich zainteresowanych współtworzeniem Zbiornika Kultury prosimy o kontakt z Mateuszem Okońskim, artystą i kuratorem, kierownikiem merytorycznym Zbiornika.

Wracamy na ul. Zabłocie 23, ale zajmujemy nowe miejsce. Wychodzimy z przestrzeni klubu i anektujemy Dział Kremów na drugim piętrze dawnej fabryki Miraculum.

Projekt potrwa co najmniej do 30 czerwca. Chcielibyśmy, żeby funkcjonował jak najdłużej. Liczymy na wsparcie mecenasów i sponsorów.

/Joanna Orlik,
dyrektor Małopolskiego Instytutu Kultury/

POKA POKA

2011-03-28T21:53:00.001-07:00

Lewandowska

POKA POKA

2011-03-28T21:52:00.000-07:00

Okoński

Zbiornik Kultury, czyli grafika Karoliny javascript:void(0)Kłos, przedstawiająca
rzeźbę Puryfikacja Mateusza Okońskiego
gości w listopadowym wydaniu POKA POKI.

Klub Fabryka, ul. Zabłocie 23, Kraków
Autor: Zbiornik Kultury

PURYFIKACJA Mateusz Okoński

2011-03-28T21:51:00.000-07:00

Fotorelacja z wystawy PURYFIKACJA Mateusza Okońskiego.

„Ta świnia, Okoński"

2011-03-28T21:50:00.000-07:00

Wojciech Szymański „Ta świnia, Okoński"- Recenzja pracy dyplomowej PURYFIKACJA Mateusza Okońskiego

Praca Mateusza Okońskiego Puryfikacja to symboliczna drzazga wbita w nasze świńskie ciała. Bo Okoński – jak ja – jest świnią, bo Polakiem się urodził. Puryfikacja to akt ofiarny; ofiara złożona z trupa Wandy wrzuconego do Wisły w świńskim przebraniu, któremu ciężar gatunkowy (marmuru) nie pozwala w spokoju odpłynąć w kierunku Mogiły. Drzazga wbita w twoje świńskie ciało i świńskie ciało tego miasta; w jego podbrzusze, miejsce najczulsze.

Na lewo most, na prawo most, a dołem Wisła płynie. Wisła w miejscu, w którym spoczywa marmurowa Wanda Okońskiego, mija dwa miasta: Kazimierz i Podgórze. Najbliższym mostem w okolicy jest łączący dwa brzegi i miasta Most Krakusa, dzisiaj Powstańców Śląskich, którym w 1940 roku przeszła żydowska ludność Kazimierza do nowych mieszkań w Podgórzu. Na lewo getto, na prawo getto, a dołem Wanda płynie.

Wszystko płynie. Wiślana fala obmywająca marmurową świnię, niesie ze sobą odbicie Wawelu i Skałki, dwóch świńskich nekropoli, aby po kilkuset metrach zmieszać się ze świńską krwią wypływającą kanałem odpływowym z rzeźni miejskiej zamienionej w galerię handlową.

W Puryfikacji Okońskiego oczyszczenie odbywa się permanentnie dzięki nurtowi Wisły, a jednocześnie – i paradoksalnie – przez geografię miejsca, jego usytuowanie pomiędzy naznaczonymi brzegami i odcinkami rzeki, nigdy się nie odbywa i nigdy się nie odbędzie. W pracy tej powraca prastara legenda o córce Kraka i ciągle, na nowo się odbywa. Bo w miejscu, gdzie Skamander wiślaną falą połyska wciąż materializuje się Wanda, co nie chciała Żyda. Jest to praca, która w inteligentny i nienachalny, gorzko-ironiczny sposób mówi o sprawach ostatecznych. Ileż w tym site-specific finezji, której brak takim żałosnym próbom, jak przeniesienie Dotleniacza Joanny Rajkowskiej z Warszawy do Krakowa. My – świnie, wszystkie świnie, także tę ostatnio podłożoną świnię, spławimy z nurtem Skamandra do Warszawy.

Wojciech Szymański

Klub Fabryka, ul. Zabłocie 23, Kraków

KINO ZAANGAŻOWANE projekt Krytyki Politycznej

2011-03-28T21:48:00.000-07:00

Zbiornik Kultury, „Kino zaangażowane" Krytyki Politycznej.

Informacje na temat pokazów:

Środa 15 września, godz. 19.00
Pokaz filmu „Czerwone brygady"
reżyseria: Gianfranco Pannone
rok: 2008, 78 min.

To film, którego nienawidzi Silvio Berlusconi. Opowieść o początkach Czerwonych Brygad, opowiedziana przez założycieli przy stole pełnym smakowitych kiełbas, serów i domowych win. Wielopokoleniowa historia włoskiej polityki.

///

Czwartek 16 września, godz. 19.00
Pokaz filmu „Bilal"
reżyseria: Sourav Sarangi
rok: 2008, 88 min.

Uboga dzielnica Kalkuty: dwaj chłopcy wychowywani przez niewidomych rodziców.
Kamera wnikliwie podgląda życie tej niezwykłej hinduskiej rodziny. Film nie jest błyszczącą i roztańczoną rzeczywistością z bollywoodzkich produkcji. To prawdziwy obraz Indii, w przeciwieństwie do fabuły Slumdog – milioner z ulicy.

///

Sobota 18 września, godz. 19.00
Pokaz filmu „Deszcz słodyczy"
reżyseria: Hung-i Chen
rok: 2008, 105 min.

„Deszcz słodyczy" to oparte na faktach cztery liryczne opowieści, opowiadające o życiu lesbijek we współczesnym Tajpej. Pierwsza opowieść dotyczy kobiety rezygnującej z miłości na rzecz niepewnej przyjaźni. Druga bohaterka, poszukując swojego ideału, wikła się w romans ze starszą, bogatą kobietą. Kolejna - waha się między małżeństwem a rozstaniem ze swoją prawdziwą miłością. Ostatnia historia opowiada o skomplikowanej sytuacji uczuciowej aktorki i piosenkarki Kareny Lam.

///

Projekt „Kino zaangażowane" realizowany jest przy wsparciu Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.

Klub Fabryka, ul. Zabłocie 23, Kraków

ANIMALIA Kalicka / Lewandowska / Sala / Wojciechowska

2010-09-14T17:25:00.000-07:00

ANIMALIA /// 10.09 - 16.09.2010 r

Irena Kalicka
Aleksandra Lewandowska
Marta Sala
Ola Wojciechowska

Kurator: Wojciech Szymański

Otwarcie wystawy: 10.09.2010 (piątek) , godz. 21.00.

Wystawa Animalia to prezentacja prac czterech artystek: fotografii autorstwa Ireny Kalickiej, rysunków Aleksandry Lewandowskiej oraz malarstwa Marty Sali i Oli Wojciechowskiej. Wszystkie prace, chociaż wykonane w innym medium, poruszają problem specyficznej zależności pomiędzy zwierzętami a ludźmi oraz odwołują się do tytułowych Animaliów, jako pojęcia przywodzącego na myśl z jednej strony zwierzęcość i naturalny popęd, dzikość zawierającą się w słowie animal, z drugiej zaś racjonalny i kulturotwórczy pierwiastek słowa anima.

Ów ambiwalentny ładunek wykorzystuje Aleksandra Lewandowska, która za pomocą swojego rysunku ukazuje zależność pomiędzy kulturą a naturą, kreśląc sylwetkę ni to człowieka ni konia. Nie jest to jednak konwencjonalny Centaur, półczłowiek i półkoń, obdarzony witalnością i seksem (płcią) zwierzęcia, głową natomiast, która jest siedliskiem rozumu, człowieka. W przypadku rysunku Nartura & Kultura cielesna, a co za tym idzie także duchowa granica pomiędzy zwierzęciem a człowiekiem nie jest doprecyzowana, a znane z mitologii bestialskie, ale zracjonalizowane stworzenia, nabierają nowego, nieoswojonego jeszcze kształtu.

Rys bestialstwa charakterystyczny jest także dla malarstwa Marty Sali. Tak jednak jak w przypadku rysunku Lewandowskiej, nie chodzi tutaj o bestialstwo jako znęcanie się nad zwierzętami, o co można byłoby posądzić artystkę oglądając jej obraz, na którym zwalista, zdekapitowana dziewczyna poddusza kota. Bestialstwo prezentowanych na wystawie prac ujawnia się w czymś zgoła odmiennym. Bestialstwo oznacza tutaj – jak opisywał je Andrzej Banach – „praktykę egzotyzmu przesuniętą do ostatnich granic”; jest „bestialstwem próbującym ekstazy ze stworzeniem, z którym porozumienie jest niemożliwe”. To nie męka kota zatem, lecz sama postać owej „Giocondy w majtkach na stole” jest tutaj bestialska. To syrena, której ciało do połowy jest czarne, po części zaś różowe i cieliste. I jak syrenka z baśni Andersena, która nie miała głosu, syrena z obrazu została pozbawiona swojej ludzkiej podmiotowości przez pozbawienie jej głowy, która ucieka za ramę obrazu. Głów nie mają także bohaterki obrazu Oli Wojciechowskiej i wielu bohaterów i nienormatywnych uczestników i uczestniczek fotograficznej orgii Ireny Kalickiej.

Symboliczny akt dekapitacji jest tutaj analogiczny do aktu założenia zwierzęcej maski. Bestialstwo bowiem, jako dotknięcie ostatniej granicy i niemożliwość jest przestrzenią tabuizowaną, wymaga jej. Tylko dzięki masce – dosłownej, zdartej baranowi lub symbolicznej, jak należy odczytywać ciągłe gry z tradycją obrazową kultury europejskiej, w których bohaterki fotograficznej narracji Kalickiej przybierają pozy trzech Gracji i odtwarzają w prywatnych wnętrzach sceny z pompejańskiej Willi Misteriów – ta niemożliwość zostaje przybliżona. Przybliżona, lecz zawsze nieprzekroczona. Ekstaza, wyjście z siebie pozostaje marzeniem, które przez wynaturzenie, próbuje się prze-człowieczyć.

Wojciech Szymański

Meble Macieja Jurkowskiego

2010-09-14T17:23:00.000-07:00

W tym tygodniu w charakterze mebli przy których spotykają się goście Zbiornika stół i krzesła Macieja Jurkowskiego. Komplet powstał na zamówienie studia Prodesigne.

PALESTYNA ABC

2010-09-14T17:16:00.000-07:00

Festiwal PALESTYNA ABC /// 03–09.09.2010

/// PROGRAM FESTIWALU ///

03.09 Dzień pierwszy (piątek)
21:00 OTWARCIE FESTIWALU
Wernisaż wystawy „Palestyna” /// Joanna Rajkowska
Ekspozycja fotografii "Pocztówki ze Szwajcarii" oraz pokaz filmów „Camping Jenin” (35’) + „Wyburzenie” (8’)

04.09 Dzień drugi (sobota)
18:00 SZTUKA PRZECIWKO OKUPACJI
„Hole in the Wall” /// Video performance
Wprowadzenie /// Marcelina Obrzydowska + Mateusz Okoński
Pokaz filmów zrealizowanych przez młodzież polsko-palestyńską*

05.09 Dzień trzeci (niedziela)
18:00 NA ZACHODNIM BRZEGU I W GAZIE BEZ ZMIAN
Wprowadzenie + dyskusja /// Konrad Pędziwiatr
Projekcja filmów: „Skradzione Dzieciństwo” (26’)
„Pokłosie wojny: Gaza rok później” (10’)
„Życie albo śmierć: Skierowania lekarskie z Gazy” (10’)

06.09 Dzień czwarty (poniedziałek)
18:00 REFUGEES FOREVER? UCHODŹCY PALESTYŃSCY
Wprowadzenie + dyskusja /// Magda Qandil
Projekcja filmu „Last Days of Tanf” (30’)
Krótkie filmy eksperymentalne Studio Camps (12’)

07.09 Dzień piąty (wtorek)
18:00 IZRAELCZYCY PRZECIWKO OKUPACJI
Wprowadzenie + dyskusja /// Tamir Halperin
Krótkie filmy o organizacjach izraelskich refuseników*
Pokaz filmów Artura Żmijewskiego (30’)

08.09 Dzień szósty (środa)
18:00 AKTYWISTKI W PALESTYNIE
Wprowadzenie + dyskusja /// Polskie działaczki solidarnościowe w Palestynie
Projekcja filmu „Visit Palestine” (78’)

09.09 Dzień siódmy (czwartek)
18:00 ZAKOŃCZENIE FESTIWALU
Projekcja filmu „Jerusalem: The East Side Story” (57’)*

* film w angielskiej wersji językowej

"ŁOTRY"

2010-09-14T17:08:00.000-07:00

Koncert Pawła Żugaja i Mateusza Ryszki "ŁOTRY"

29.08.2010 (niedziela), godz. 20:00.

Zapraszamy na koncert ŁOTRY, który odbędzie się 29. sierpnia (niedziela), o godzinie 20:00. Wystąpią Mateusz Ryszka /elektronika+vocal/ i Paweł Żugaj /gitara+vocal/. Wydarzeniu towarzyszyć będzie pokaz wizualizacji Moniki Misztal, Pawła Żugaja i Mateusza Ryszki.

Dorota Hadrian "SIODEŁKO"

2010-09-14T17:05:00.000-07:00

Przez ostatni tydzień w charakterze siedziska w Zbirniku pojawiło się Siodełko.
Jak zauważa autorka, Dorota Hadrian, Siodełko to obiekt-siedzisko, nawiązujący do formy fallicznej, aczkolwiek ustawionej horyzontalnie. Jest to praca kobiety o mężczyźnie. Upupienie penisa to intencja jaka mi przyświecała przy tworzeniu, projektowaniu siedziska. Powszechnie znane są konwenanse społeczne i męska dominacja we wszystkich płaszczyznach życia, tą formą daję możliwość odwrócenia roli - dominację można ujarzmić, dosiąść, ujeździć fallusa. Siodełko jest z założenia przedmiotem z pogranicza sztuki i dizajnu, lecz w tym przypadku dizajn jest narzędziem lub sposobem do refleksji bądź czystej zabawy. Sama nazwa przewrotnie odsyła odbiorcę do skojarzenia z siedziskiem rowerowym po to, aby uchronić obiekt przed banalnością i oczywistością.

Krzysztof Mężyk STILLLEBEN

2010-09-14T16:52:00.000-07:00

Zbiornik Kultury, Zabłocie 23, Kraków
27.08 – 02.09.2010

STILLLEBEN /// Krzysztof Mężyk

Wernisaż wystawy: 27.08.2010 r. godz. 21:00
(fotorelacja z wernisażu: http://zbiornikkultury.blogspot.com/2010/08/wernisaz-wystawy-stillleben-krzysztof.html)
W ramach cyklu „Design w Zbiorniku" wystawie towarzyszy prezentacja rzeźby-fotela pt. "SIODEŁKO" autorstwa Doroty Hadrian.

Zestawiam symbole i formy, choć nie znam ich korelacji. Nie wiem, do czego zaprowadzi ich współistnienie. Pozwalam, by prace pokierowały okiem widza. Niech rozwijają się jak żywe organizmy. Interesuje mnie wewnętrzna tektonika płótna, zespolenie rysunku i koloru w organiczną całość. Ponoć udany obraz ma swoją własną grawitację, ruch i energię…

Działanie zaczyna wchodzić w obszar sztuki, gdy dla mnie samego jest tajemnicą. Tworzę w dużym napięciu. Jestem wyczulony na rozprzężenie atmosfery przy pracy. Czasem przez nieuwagę psuję cały obraz w kilka sekund. To naprawdę cudowne uczucie.

Krzysztof Mężyk

Prodesigne w Zbiorniku Kultury

2010-09-14T16:46:00.000-07:00

W najbliższym czasie, podczas spotkań w Zbiorniku, pokażemy komplet mebli
EMU, projektu Jean-Marie Massauda. Zestaw udostępniony został przez studio PRODESIGNE:

PRODESIGNE to studio wyposażenia wnętrz oferujące rozwiązania systemowe dla architektów, dizajnerów i projektantów wnętrz. Nasz salon to ponad 400m2 ekspozycji, która mieści produkty i projekty takich sław światowego dizajnu jak Urquiola, Bouroullec, Lissoni, Starck, Yoshioka, Laviani, Mda, Jouin, Citterio, Wanders, Arad, Ferrieri. Stworzyliśmy miejsce dla produktu najwyższej klasy, co nie zawsze jest synonimem najwyższej ceny. Nasz salon to autorska przestrzeń zaprojektowana tak, aby w kreatywnej atmosferze wybierać elementy wyposażenia wnętrz spełniające oczekiwania zarówno projektowe jak i budżetowe. Rekomendacje nie są przypadkowe, oparliśmy je na najnowszych trendach światowego dizajnu i ścisłej współpracy z klientem. Rozwijamy się, nieustannie dostosowując ofertę projektową do wymagań rynku - efektem naszych poszukiwań są starannie wyselekcjonowane katalogi produktowe Prodesigne Selections & Prodesigne Boutique. Znajdują się tam takie marki jak m.in.: Kartell, Targetti Paulsen, Baxter, Bisazza, Provenza, Petra, Marazzi, Hansgrohe, Axor, Villeroy&Boch, Huppe, Duravit, Bisazza, Butterfly, Dornbracht, Hansa, Ideal Standard, Zuchetti, Agape, Casa Dolce Casa, Floorgres, Florom, Kos, Cotto d’Este, Kaldewei, Rex, Vitra.

Gwarantujemy tylko dobre doświadczenia, chcemy być inspiracją. Dbamy o Was kompleksowo - wybieramy najciekawszy dizjan, serwujemy aromatyczną kawę doprawioną wyborną muzyką i ciekawą lekturą.

ANTONISZOFOBIOLOGIA x 7

2010-09-14T16:36:00.000-07:00

Zbiornik Kultury, Zabłocie 23, Kraków
20.08 – 26.08.2010

ANTONISZOFOBIOLOGIA x 7

Otwarcie Festiwalu: 20. 08. 2010 r. godz. 21:00

Festiwal poświęcony twórczości Juliana Józefa Antonisza, twórcy eksperymentalnych animacji, kompozytora i wynalazcy.
W ramach projektu odbędą się projekcje filmów, koncerty, dyskusje, spotkania oraz wystawa rzadko spotykanych prac Artysty.

Program Festiwalu Antoniszofobiologia x 7

20.08 /// dzień pierwszy
21:00 /// Otwarcie wystawy, dyskusja
22:00 /// Mixidło DJ’a Edee Dee + VJ’a Steem

21.08 /// dzień drugi
19:00 /// Pokaz filmu Antonisza “Fobia”
dokument Krzysztofa Gradowskiego “Non Camera”
gość: Sabina Antoniszczak

22.08 /// dzień trzeci
19:00 /// Pokaz filmu Antonisza “Jak działa jamniczek?”
pokaz slajdów + komiks Antonisza
gość: Mateusz Okoński

23.08 /// dzień czwarty
19:00 /// Pokaz filmu Antonisza “Film o sztuce... (biurowej)”
gość: Jerzy Armata

24.08 /// dzień piąty
19:00 /// Pokaz filmu Antonisza “Polska Kronika Non-Camerowa nr 1”
gość: Sabina Antoniszczak

25.08 /// dzień szósty
19:00 /// Pokaz filmu Antonisza “Ostry film zaangażowany”
goście: Mateusz Okoński i Dominik Kuryłek

26.08 /// dzień siódmy
19:00 /// Pokaz filmu Antonisza “Te wspaniałe bąbelki w tych pulsujących limfocytach”
Plazmotwory Antonisza na żywo
dyskusja “Inspiracje Antoniszem: pokaz filmu Wilhelma Sasnala”
gość: Dominik Kuryłek

27.08 /// zakończenie festiwalu
21:30 /// Finisaż Festiwalu ANTONISZOFOBIOLOGIA x 7. Wydarzeniu towarzyszyć będzie pokaz Plazmotworów Antonisza, który na żywo przedstawią Sabina Antoniszczak i Ewa Wróbel.

QUADRATUM NIGRUM THEATRO PUBLICE EXHIBITUM

2010-09-14T16:25:00.000-07:00

QUADRATUM NIGRUM

Wernisaż wystawy: 13. 08. 2010 r. godz. 21:00

QUADRATUM NIGRUM

2010-08-12T07:38:00.002-07:00

QUADRATUM NIGRUM
THEATRO PUBLICE
EXHIBITUM

A VIRIS

MATTHAEUS OKOŃSKI
IACOBUS SKOCZEK
IACOBUS WOYNAROWSKI

IN CRACOVIAM
AD VIAM ZABŁOCIE XXIII

HORA NONA POST MERIDIEM
XIII AUGUSTUS
ANNO DOMINI MMX

12 DZIEWCZYN, W KTÓRYCH SIĘ KOCHAŁEM

2010-08-12T07:38:00.001-07:00

Instalacja wideo stanowiąca rodzaj kolażu wizerunków dwunastu wirtualnych postaci
kobiecych, zapożyczonych z filmów animowanych, komiksów, gier komputerowych oraz
telewizyjnych seriali science-fiction. Praca ta jest zapisem formatywnego doświadczenia kulturowego, jakim by o dorastanie w kręgu ikon kultury popularnej okresu lat 90 w Polsce.

Dotyka problemu kształtowania się tożsamości płciowej i emocjonalnej mężczyzny w oparciu o nieistniejące w świecie rzeczywistym wzorce kobiecości. A także szerzej – obrazu kobiety w popkulturze; zarówno w aspekcie estetycznym, jak i erotycznym.

Przede wszystkim jednak – opowiada subiektywną, trwającą do dziś, historię podkochiwania się w idei niemożliwego.

Artur Wabik

12 DZIEWCZYN, W KTÓRYCH SIĘ KOCHAŁEM 12 GIRLS THAT I WAS IN LOVE WITH

2010-08-12T07:02:00.000-07:00

Zbiornik Kultury, Zabłocie 23, Kraków
06.08 – 13.08.2010
Wystawa Artura Wabika
"12 DZIEWCZYN, W KTÓRYCH SIĘ KOCHAŁEM
12 GIRLS THAT I WAS IN LOVE WITH"

Wernisaż wystawy: 06. 08. 2010 r. godz. 21:00

Babka z piasku

2010-08-01T16:57:00.000-07:00

Zbiornik Kultury, ul. Zabłocie 23, Kraków

BARBARA STRYKOWSKA
BABKA Z PIASKU
KURATOR: WOJCIECH SZYMAŃSKI

Kochani!
Dzisiaj po śniadaniu byłem na plaży i z koleżankami oraz kolegami zrobiliśmy babkę z piasku. Po obiedzie (jedzenie b. dobre) czytałem, a Basia rysowała, malowała i wycinała różne obrazki z gazety. Mateusz powiedział, że zrobimy Basi wystawę. I tak, do wieczora, bawiliśmy się w wystawę, chociaż niektórzy woleli bawić się w sklep. Część obrazów pożyczyliśmy od Pani Marty, której telefon komórkowy wpadł do morza, ale i tak była bardzo miła. Część obrazów Basia zrobiła ostatnio. Są wśród nich kolaże i linoryty, akwarele na kartonie, a także takie prawdziwe, na płótnie w kolorze plaży i drobnego piasku.

Niektórzy mówili, że Basia jest malarką mieszczańskich wnętrz i skupia swoją uwagę na przemalowywaniu obrazów ze ściany w salonie, czerwonych kanap i wzorów na tapetach. Kuba zapewne powiedziałby, że Basia – tak jak wielu kolegów i wiele koleżanek – zmęczyła się rzeczywistością. Ale to nieprawda.

Owszem, obrazy są bardzo nieduże, a ich rozmiar podkreśla kameralność podejmowanych tematów. To prawda, że dzieją się na tych obrazach dziwne i niepokojące rzeczy: matka Whistlera w kapciach i z odciętą głową, lustra, po których pozostały same ramy, kwiatowe wzory, jak z sukienki mamy, muchy chodzące po ścianie. A Basia zamiast wyciąć pana prezydenta, obcięła mu ucho, bo wybrała szympansa i Tarzana, którzy byli w gazecie z drugiej strony.

Ale nie te oznaki wzbudzają niepokój, kiedy ogląda się prace Basi. Basię interesuje właśnie to, co z drugiej strony, zakryte, niewidoczne, przecięte wpół i zaklejone. Świetnie zdaje sobie sprawę z tego, że świat faktu, który tak kochamy, to surowiec snów niesubstancjalny, że istotne jest to, co być może skrywa się z drugiej strony muru, pod płótnem i pod tapetą. Stąd zapewne pojawiają się u niej trójwymiarowe obrazy przypominające domki dla lalek, z otworami, przez które widać inną rzeczywistość. Basia już wie, że za ścianą pomalowaną w miły wzorek z kwiatków i wisienek mieszkają często niecałkiem mili panowie. I wie, jak pokazać ten zamaskowany świat w dwóch wymiarach płótna. Trzeba pociąć płótno i zerwać tapetę.

Na pocztówce przesyłam zdjęcie miłych pań, które machały wczoraj do nas ze statku. Basia rozdarła to zdjęcie, bo kto je tam wie, co kryje się za fasadą? Czy naprawdę machały do nas przyjaźnie, pozdrawiając nas? No właśnie, tego nie jesteśmy z Basią pewni.

Woda jest ciepła, pogoda kryształ. Pozdrawiam znad morza!
Wojtek

PS
Babka z piasku jest pierwszą indywidualną wystawą artystki i jest czynna od 30 lipca do 5 sierpnia, kiedy to nasz turnus się kończy.

BARBARA STRYKOWSKA "BABKA Z PIASKU"

2010-08-01T16:55:00.000-07:00

30.07 - 05.08.2010 r
wystawa BARBARY STRYKOWSKIEJ "Babka z piasku".
Kurator: Wojciech Szymański

otwarcie wystawy: 30.07.2010 (piątek) , godz. 21.00.

co tydzień w piątek nowa wystawa

Klub Fabryka, ul. Zabłocie 23, Kraków

Pytania do obrazów

2010-08-01T16:51:00.000-07:00

Spotkanie towarzyszące wystawie malarstwa Władysława Matlęgi.

Rozmawiać będą Grażyna Mosio (Muzeum Etnograficzne w Krakowie),
Zbigniew Sałaj (kolekcjoner obrazów Władysława Matlęgi),
Anna Zabdyrska (kuratorka wystawy)
i Mateusz Okoński (dyrektor artystyczny Zbiornika Kultury,
prywatnie również kolekcjoner obrazów Władysława Matlęgi).

Środa, 28.07.2010, godz. 20.00

Zbiornik Kultury, Klub Fabryka, Zabłocie 23, Kraków

Design w Zbiorniku Kultury

2010-07-24T14:25:00.000-07:00

Wystawie "INNEGO KOŃCA ŚWIATA NIE BĘDZIE" towarzyszy design- tk727 +DiukCS. http://diukcs.com/dcstore4.html
Ojcami projektu są Tomasz Gembala- członek stałego zespołu DCS, student WPF, ASP w Krakowie i główny pomysłodawca oraz Fryderyk Zyska- założyciel DCS, absolwent WFP, ASP w Krakowie.
Prezentowane w Zbiorniku siedziska, doskonale odzwierciedlają
filozofię DCS. Ich twórcy opisują je tak:

Diuk Concept Store to studio projektowe/kuźnia pomysłów.

Zdobytą wiedzę z zakresu projektowania produktu, komunikacji wizualnej i projektowania zieleni, traktujemy jak plastyczny materiał, medium do tworzenia niecodziennych realizacji.
Przystępując do projektowania wyzbywamy się powszechnych stereotypów, "zadanie projektowe" traktujemy jako wyzwanie, a od finalnego rozwiązania oczekujemy stworzenia nowej wartości.

Hasło "projektowanie konceptualne" jest dla nas szczególnie ważne, chcemy być postrzegani jako okno przez które można zaglądać w przyszłość. Nie mniej jednak nie Tworzymy realizacji nie będących możliwymi do wdrożenia.
Wykorzystujemy technologie ogólnodostępne, dokładnie studiujemy możliwości każdej z nich, dzięki czemu końcowy produkt niejednokrotnie sprawia wrażenie znacznie bardziej złożonego technologicznie niż jest w istocie.

Prezentowane w "Zbiorniku sztuki" siedziska, doskonale odzwierciedlają filozofię DCS.
Ojcami projektu są Tomasz Gembala /członek stałego zespołu DCS, student Wydziału Form Przemysłowych, krakowskiej ASP, główny pomysłodawca / oraz Fryderyk Zyska / założyciel DCS, absolwen WFP, ASP w Krakowie /.

Stosując zasady geometrii, charakterystykę materiału z którego wykonany jest projekt i możliwości technologiczne, stworzyliśmy niecodzienne siedziska.
Wizualnie stwarzające wrażenie niewygodnych, zaskakują swoją funkcjonalnością w użytkowaniu.
Modułowość produktu stwarza wiele możliwości.
Pojedynczy moduł spełnia funkcje fotela, na którym dzięki ergonomicznym rozwiązaniom mogą wygodnie siedzieć dwie osoby odwrócone do siebie plecami. Dwumodułowa sofa pomieści cztery osoby. W przygotowaniu jest stolik, uzupełniający zestaw fotela i sofy.
System został przewidziany do zastosowań zarówno we wnętrzach jak i w ogrodach czy parkach.

Produkt jest dostępny za pośrednictwem Diuk Concept Store, oferujemy trzy warianty stali z której siedziska będą przygotowane, oraz dowolną kolorystykę według preferencji Klienta.
Pytania proszę kierować na adres: store@diukcs.com

Projektanci: Fryderyk Zyska i Tomasz Gembala

INNEGO KOŃCA ŚWIATA NIE BĘDZIE

2010-07-22T10:43:00.000-07:00

23–29.07.2010, wystawa obrazów Władysława Matlęgi z kolekcji Zbigniewa Sałaja, Mieczysława Górowskiego, Mateusza Okońskiego

kurator: Anna Zabdyrska

otwarcie wystawy: 23.07, godz. 21.00

Wytrwałość, z jaką szukamy prostoty i szczerości u malarzy nieprofesjonalnych, świadczy doprawdy o naiwności. Przeczucie, że u „prymitywów” znajduje się to, czego daremnie szukamy w dusznych bibliotekach – bezpośredniość doświadczenia, naturalne spojrzenie na świat – jest starannie pielęgnowane i trwale wpisuje się w inteligencki etos. Przypomina złudzenia tych, którzy kilka wieków temu wyruszali w amazońskie dżungle z nadzieją, że odkryją „dobrych dzikusów”, poznają plemiona tyleż proste, co szczęśliwe. Współczesna antropologia podważyła to przekonanie, pokazując, że ludy pierwotne mają strukturę i obyczaje często równie skomplikowane jak społeczeństwa przemysłowe. Być może dlatego owej utraconej niewinności szukamy dziś w malarstwie, które życzylibyśmy sobie nazywać naiwnym.

Tymczasem obrazy Władysława Matlęgi, jak na złość, wymykają się temu określeniu. Matlęga tworzy rozbudowane narracje, o czym przekonuje złożoność symboliki i motywów, które – dyktowane logiką znaną tylko autorowi – pojawiają się i znikają. Im więcej szczerości i prostoty chcemy widzieć w jego pracach, tym bardziej chowa się za wieloznaczną leksyką i tym bardziej wodzi nas za nos.

Łukasz Białkowski

fot. Patrycja Gotszlinger

co tydzień w piątek nowa wystawa

Zbiornik Kultury, Klub Fabryka, ul. Zabłocie 23, Kraków

Co z nami będzie?

2010-07-21T15:40:00.000-07:00

Przedstawiamy filmik autorstwa Karoliny Spyrki dokumentujący niewidzialne, oraz publikujemy odpowiedzi na najbardziej nurtujące publiczność i samego prowadzącego pytania.

Wróżby:
1. Kto zostanie dyrektorem Bunkra Sztuki?
- Kobieta, szatynka; mężczyzna byłby lepszym wyborem, ale decyzja już zapadła, już zostało to przegłosowane.
2. Kiedy zostanie zakończona inwestycja muzeum sztuki współczesnej na Zabłociu?
- W listopadzie 2010 roku.
3. Jak długo pozostanie na stanowisku obecny dyrektor muzeum sztuki współczesnej?
- Krótko, ponieważ jest wiele nieżyczliwych osób wkoło, które rzucają kłody pod nogi.
4. czy odbędzie się w przyszłym roku ArtBoomTauron Festival?
- tak.
5. kiedy zostanie zakończona budowa krakowskiego szkieletora?
- w 2012 roku.
6.Czy Jacek Majchrowski wygra wybory prezydenckie na 3-cią kadencję
- Nie wiadomo, ale karty mówią, że na jego miejsce przyjdzie szpakowaty mężczyzna.
Poza tym Dzidzia Solska i Wojtek Szymański wiedzą już, że do końca roku nie przejadą się na ul. Lipską tramwajem.
Zbiornik Kultury, Klub Fabryka, Zabłocie 23, Kraków

Ezoteryczne spotkanie z Dzidianną Solską prowadzi Wojtek Szymański.

2010-07-20T18:02:00.000-07:00

W ramach wystawy W KOŃCU zapraszamy
w środę 21 lipca 2010 r. godzina 20:00
Zbiornik Kultury, Zabłocie 23, Kraków
na Ezoteryczne spotkanie z Dzidianną Solską prowadzi Wojtek Szymański.

Czy Prezydent Majchrowski zdąży przeciąć wstęgę MSW przed jesiennymi wyborami?
...Kto zostanie dyrektorem Bunkra Sztuki?

Na czym właściwie polega polityka kulturalna Miasta Krakowa?
Na te oraz wiele innych pytań odpowiedzą karty Dzidzi Solskiej.
Wszystko, co chcieliście wiedzieć o sztuce i kulturze w Krakowie, ale o czym nigdy się nie dowiedzieliście.
Wszystko, o czym nawet boicie się pomyśleć, że może okazać się prawdziwe.

„W KOŃCU”

2010-07-20T17:57:00.000-07:00

Prezentowane prace:

Dorota Hadrian, "Cielec", rzeźba, 2010

The Krasnals. Whielki Krasnal "Rach-ciach i prosto na Wawel".
2010. Olej na płótnie. 41 x 60 cm
Link do bloga The Krasnals
http://thekrasnals-pl.blogspot.com/

Norman Leto, "Zbliżenie: Czy to człowiek wychodzi z wraku Tupolewa? Smoleńsk , katastrofa. ", 2010
http://www.youtube.com/watch?v=n9c0nvv-uFs

Mateusz Okoński, "SZYBCIEJ CIĘ ZNAJDĄ", instalacja
"A jeśli to koniec", 2010

"FALO WYPIE***LAJ" – kopia transparentu użytego podczas pierwszej powodzi w Krakowie w 2010 r. nawiązująca wg kuratora wystawy do „Panoramicznego happeningu morskiego" Tadeusza Kantora

Benjamin Sabatier, "ENDS", 2010, video,
Dzięki uprzejmości artysty i Galerie Jérôme de Noirmont, Paris

Patryk Tylec - miasto "PrPolisE"

Witam Państwa

Chciałbym podzielić się z Wami moją pasją i historią powstania wyspy. Projektu urbanistycznego, który pochłonął lata mojego życia... Opis jest dosyć obszerny, mimo to zachęcam do zapoznania się z nim :)

Na samym początku, jeszcze kiedy nie powstała żadna część PrPolisE, zawsze intrygowała mnie myśl jak na niedużej powierzchni może mieszkać ogromna liczba ludzi. Ponieważ jeszcze nie wiedziałem dokładnych map i zdjęć satelitarnych miast, postanowiłem sam rozwiązać ten problem.

Wszystko zaczęło się ok. 1995 roku. Jeździłem po mojej miejscowości i liczyłem domy, a później próbowałem to narysować z pamięci. Kopiowanie za bardzo mnie nie pochłaniało, więc robiłem inne projekty, np. małych osad na wyspach. Pewnego dnia w 1998 roku na kartkę A5 nałożyłem nieduży ryneczek wzorowany na olkuskim rynku. Wokół jak grzyby powstały małe budyneczki z Kościołem, urzędem miejskim oraz pierwszą szkołą. To było coś innego niż do tej pory, zupełnie inna skala (100m-ok. 2,5cm). Zacząłem wciągać się w powiększanie. Po tygodniu były już 3 kartki z wieloma szczegółami i co wg mnie zepsuło projekt to “blok”- pierwsze osiedle z ok. 4800 “mieszkańcami”. Przeprowadziłem też pierwszą linię kolejową z pierwszymi małymi zakładami pracy. Po paru tygodniach miasto miało już ok. 20 kartek ze swoim lotniskiem i pierwszym centrum administracyjnym, a liczba “mieszkańców” wzrosła do ok. 45000.

W połowie 1999 roku, kiedy to miasto miało już dużą elektrownie, stocznie rzeczną oraz szereg dużych zakładów motoryzacyjnych, w których “pracowali mieszkańcy” dwóch dużych blokowisk: Zach. Kopernik oraz Pd. Sosnowiec, które rywalizowały ze sobą w liczbie mieszkańców oraz powierzchni. Blokowiska jednak ograniczały w dużym stopniu rozrost centrum starego miasta ze swoją szczegółową zabudową. Wschód miasta przyjął miano centrum ze swoją wielkomiejską strukturą. Północ natomiast nabierała wyglądu miasta rekreacyjno-wypoczynkowego z parkami, akademikami, ambasadami oraz pierwszą autostradą, która zapoczątkowała rozrost miasta do 570 kartek. Ogromne tempo rysowania spowodowało, że większość aglomeracji wyglądała jak jedno wielkie, ponure blokowisko, bez parków, z kiepską infrastrukturą. Projekt miał ogrom błędów, takich jak duże centrum przemysłowe w centrum miasta z hutami, elektrowniami i rafinerią, oraz lotniskiem testowym w strategicznym centrum. Nie było dużej drogi, która łączyłaby wschód i Zachód.

Około 2002 roku metropolia została złączona obwodnicą, która tylko spowodowała budowę dalszych szarych blokowisk bez duszy. Wtedy wg moich obliczeń liczyło ponad 2 000 000 “mieszkańców”. Rysowałem miasto by upchać jak najwięcej ludzi w kwadratach. Jedno z takich blokowisk jest zostawione na pamiątkę tych błędów. Nazywa się Budapeszt. Miałem wiele myśli co do dalszego rysowania, wg mnie było to ogromną stratą czasu. W drugiej połowie 2002 roku narodził się pomysł przebudowy miasta. Po pierwsze nie mogło być plamą bez zieleni, w tym celu musiałem wyrzucić dużą liczbę kartek z centrum i przedmieść. Usunąłem też kilka dużych dzielnic blokowisk z centrum, takich jak Wedla PN. Na jej miejscu powstało dosyć przyzwoite osiedle z apartamentami i dużym parkiem miejskim w centrum. Lotnisko przemysłowe zmieniło się na ośrodek szkolnictwa z uniwersytetem i akademikami. Stare miasto zostało powiększone, a zachód ze wschodem i centrum z południem zostały połączone siecią autostrad. Wymieniłem też nowe miasto na całkowicie nowoczesne centrum z placami, parkami i uczelniami. Teraz
centrum miało sensowne połączenie z każdym innym miejscem. W 2004 i 2005 roku aglomeracja zmieniała dalej swoje oblicze wraz z przedmieściami, które bogaciły się o osiedla domków jednorodzinnych i świetne połączenia z pozostałymi miejscami.

W drugiej połowie 2005 roku, po prawie ukończonej przebudowie narodził się nowy pomysł, bardzo ambitny i trudny do zrealizowania. Miasto miało zostać miastem na wyspie. Było to trudne z tego względu, że wszystkie autostrady, drogi i koleje musiały mieć swój koniec. Do Kwietnia 2006 roku udało mi się zrobić główny zarys linii brzegowej z parkami, nowym lotniskiem i drobnym zarysem dróg. Niestety musiałem pójść do wojska, co opóźniło ukończenie projektu o prawie rok. Po powrocie kolejny raz zacząłem wątpić w to, że kiedyś ukończę to co zacząłem.
Przerastał mnie ogrom pracy, musiałem pokolorować ok. 20 dzielnic, czyli nałożyć zieleń drzew i traw oraz “wodę”. Ok. 300 kartek z pomysłu wstępnego musiałem zrobić od podstaw: Całą sieć dróg, autostrad, budynków i całą masę drobnych rzeczy, które były na starej części projektu.

Po pierwsze wydzieliłem nowe dzielnice. Jest ich 48, położonych w 4 gminach: Centrum Środek, Centrum Północ, Zachodnie Miasto i Wedla. Kolejny etap to sprawdzenie i poprawnie każdej dzielnicy. Nałożenie zabudowy i pokolorowanie zajęło mi prawie dwa lata, do 17 lutego 2009,
kiedy to położyłem ostatnią kreskę markera. Jednak to nie był jeszcze koniec mojej pracy. W celu uniknięcia zniszczenia projektu postanowiłem pokryć go folią laminacyjną. Przez te kilka lat pracy kartki wycierały się.

Od prostych dróg, do skomplikowanych sieci autostrad, przez blokowiska rodem z lat 60 XX w. do fantastycznych dzielnic domków jednorodzinnych, rok po roku szlifowałem technikę projektowania przestrzeni miejskich. Po tym wszystkim zaspokoiłem swoją ciekawość jak powstają miasta. Myślę, że gdybym miał tyle czasu co kiedyś, namalowałbym coś większego i dokładniejszego od PRPoliseE.

Patryk Tylec

„Fabryka, do której weszła sztuka”

2010-07-20T07:00:00.000-07:00

Linki do artykułów, które ukazały się w Dzienniku Polskim:

http://www.dziennikpolski24.pl/pl/aktualnosci/kultura/1039636-fabryka-ktora-produkuje-sztuke.html

http://dziennik.krakow.pl/pl/region/miasto-krakow/1040527-fabryka-do-ktorej-weszla-sztuka.html

otwarcie Zbiornika Kultury – wystawa W KOŃCU

2010-07-20T06:54:00.000-07:00

Wystawa "W KOŃCU" 16. 07. - 22. 07. 2010
Oficjalne otwarcie Zbiornika Kultury połączone z wernisażem wystawy „W KOŃCU” odbyło się 16 lipca 2010 roku. Kuratorem wystawy był Mateusz Okoński. Wystawę rozpoczął happening - procesja z "CIELCEM" (rzeźbą autorstwa Doroty Hadrian) spod Smoczej Jamy do Zbiornika Kultury na Zabłocie 23.
W adaptowanej przestrzeni fabryki Miraculum prezentowane są prace jednych z najciekawszych polskich jak i zagranicznych młodych artystów (Dorota Hadrian, Norman Leto, The Krasnals, Benjamin Sabatier, Patryk Tylec, Mateusz Okoński).

Co tydzień w piątek nowa wystawa.
Zbiornik Kultury, Klub Fabryka, ul. Zabłocie 23, Kraków.

Wystawy czynne od soboty do środy w godzinach 15 - 22
w innych terminach do uzgodnienia telefonicznie:
787 03 22 33

W KOŃCU

2010-07-20T06:30:00.000-07:00

Łukasz Białkowski
W pewnym okresie twórczości Philip Dick – człowiek szalony w każdym znaczeniu tego słowa – wierzył, że Stanisław Lem to komunistyczna prowokacja. Za twórczością polskiego pisarza miały kryć się osoby działające na zlecenie partii, by przejąć kontrolę nad opinią publiczną. Dowodem na to była wielość stylów pisarskich Lema i szeroka tematyka jego książek. Również niesłowiańskie nazwisko przekonywało autora Ubika, że jest to nazwa jakiejś agendy służb specjalnych.
Nie ma się czemu dziwić. W niektórych kręgach od dawna wiadomo, że światem rządzą Żydzi, masoni i cykliści. Pełen jest znaków i wskazówek, które mogą rozpoznać jedynie posiadacze sekretnego kodu. Znajomości szyfru gwarantuje, że spod pulpy informacji medialnych, wypowiedzi świeckich i duchownych prominentów wyłoni się spójny obraz rzeczywistości.
Ta rzeczywistość zbudowana jest wedle najściślejszych reguł i nic nie może wymknąć się jej logice. Podporządkowuje sobie zdarzenia polityczne, ekonomiczne i społeczne. Katastrofa prezydenckiego samolotu, powódź w południowej Polsce lub obrazek na t-shircie znanego muzyka okazują się elementami cudownej układanki – odsyłają do siatki wzajemnych powiązań, które ignoruje oko niewprawnego obserwatora.
Konsekwencja, z jaką opanowuje wszystkie obszary rzeczywistości, może jedynie zachwycać. I wbrew potocznym mniemaniom nie jest to urok, któremu poddają się wyłącznie umysły proste i leniwe. Wśród zwolenników teorii spiskowych, amatorów wiedzy ezoterycznej i członków tajnych bractw znajdujemy często postaci wybitne. Należał do nich wspomniany Dick. Niejako „z marszu” należy tu również wymienić Williama Blake’a, Friedricha Hölderlina i Adama Mickiewicza – klasyków romantyzmu, ale trudno nie wspomnieć o takich osobach jak Georges Bataille, Roger Callois, Pierre Klossowski czy André Masson – założycielach „sekretnego” bractwa Acéphale.
Chociaż ci ostatni traktowali swoje ezoteryczne stowarzyszenie z przymrużeniem oka, rodzaj fanfaronady, to wydaje się, że właśnie u nich znajdujemy tajny klucz do rozwiązania tajemnicy tajemnic: fascynacja, którą powodują teorie spiskowe, ma przede wszystkim wymiar estetyczny. Bogactwo ceremoniału (specjalne przedmioty, ubiór, rytuały przejścia), hermetyczny język (symbolika, znaki rozpoznawcze, sekretne powitania – jak wszyscy wiedzą, porządny mason wita się charakterystycznym uściskiem ręki) a także rozmach wizji (szanujący się jasnowidz nie pozostaje przecież obojętny na losy świata lub przynajmniej społeczności, w której żyje) układają się w efektowny wzór, zachwycający barokowy idiom.
Stąd wydaje się, że sztuka – stojąc w przyjemnym rozkroku między tym, co racjonalne a emocjonalne, tym, co poważne i tym, co z przymrużeniem oka – daje idealną perspektywę, gdy chcemy przyjrzeć się prorokom głoszącym koniec świata w 2012 roku, postaciom wieszczącym zmartwychwstanie Jana Pawła II i umysłom tak przenikliwym, że wskażą ukrytych sprawców każdej katastrofy lotniczej.

W KOŃCU

2010-07-12T17:41:00.000-07:00

kadr z video "Ends", Benjamin Sabatier

“W KOŃCU” 16. 07. - 22. 07. 2010 r.
Kurator: Mateusz Okoński

Dorota Hadrian
Norman Leto
The Krasnals
Benjamin Sabatier
Patryk Tylec
Mateusz Okoński

16.07.2010 (piątek):

godz. 20:00 - Wyjście procesji z “Cielcem” spod Smoczej Jamy.

godz. 21:00 - Otwarcie Zbiornika Kultury połączone z wernisażem wystawy “W końcu” (ul. Zabłocie 23)

Teorie spiskowe, wiedza ezoteryczna i tajne bractwa wywołują fascynację, która ma przede wszystkim wymiar estetyczny. Bogactwo ceremoniału (specjalne przedmioty, ubiór, rytuały przejścia), hermetyczny język (symbolika, znaki rozpoznawcze, sekretne powitania - jak wszyscy wiedzą, porządny mason wita się charakterystycznym uściskiem ręki) a także rozmach wizji (szanujący się jasnowidz nie pozostaje przecież obojętny na losy świata lub przynajmniej społeczności, w której żyje) układają się w efektowny wzór, zachwycający “barokowy” idiom. Stąd wydaje się, że sztuka - stojąc w przyjemnym rozkroku między tym, co racjonalne a emocjonalne, tym, co na serio i tym, co na żarty- daje idealną perspektywę, gdy chcemy przyjrzeć się prorokom głoszącym koniec świata w 2012 roku, postaciom wieszczącym zmartwychwstanie Jana Pawła II i umysłom tak przenikliwym, że wskażą ukrytych sprawców każdej katastrofy lotniczej. (...)

Łukasz Białkowski

Co tydzień w piątek nowa wystawa.
Zbiornik Kultury, Klub Fabryka, ul. Zabłocie 23, Kraków.
www.zbiornikkultury.blogspot.com

23. lipca o godzinie 21:00 wystawa
Władysława Matlęgi “Innego Końca Świata nie będzie”.
Kurator: Anna Zabdyrska.

16 lipca 2010 r. w Krakowie w Klubie Fabryka (ul. Zabłocie 23) rusza Zbiornik Kultury

2010-07-12T17:27:00.000-07:00

autor logo: Kuba Woynarowski

http://www.mik.krakow.pl/zbiornik-kultury.html

Projekt Zbiornik Kultury powstał z inicjatywy Mateusza Okońskiego. Jest eksperymentalno-badawczym rozwinięciem współpracy Grupy STRUPEK z Małopolskim Instytutem Kultury przy witrynie K27, w której prezentowany był WALPAPIER (próba zbliżenia publicznych instytucji kultury do sztuki współczesnej - zaangażowanej). Tym razem gablota MIKu ewoluuje do pełnowymiarowej przestrzeni galeryjnej, którą Grupa STRUPEK wraz z Małopolskim Instytutem Kultury będzie udostępniać
różnym przedsięwzięciom artystycznym.
Zbiornik na Zabłociu 23 to maraton wystaw i wydarzeń artystycznych z udziałem artystów, instytucji, wydawnictw i środowisk społecznie aktywnych.
Zbiornik odnosi się do specyficznych nastrojów społecznych w 2010 roku.
Już samo miejsce narzuca swoisty nastrój tego przedsięwzięcia. Obecnie Zabłocie ma charakter postindustrialny. Prowadzone są działania zmierzające do rewitalizacji Zabłocia, które uznano za jeden z tzw. obszarów strategicznych rozwoju gospodarczego Krakowa.
Projekt Zbiornik wpisuje się w ten plan, rewitalizując Zabłocie poprzez stworzenie niezależnej platformy działań artystycznych związanych ze sztukę współczesną.
Działa jednak dość efemerycznie podkreślając nietrwałośc i niestabilność wyczuwalną w aktualnym charakterze miejsca.
Przestrzeń galeryjna, w której w "martwym sezonie" wakacyjnym prezentowane będą wystawy ulokowana jest na terenie dawnej fabryki kosmetyków Miraculum S.A. - obecnie Klub Fabryka. Pofabryczne hale i korytarze, surowy wystrój wnętrz, bezpośrednio nawiązujący do estetyki loftów znanych z Nowego Jorku czy Berlina za trzy lata zostaną najprawdopodobniej poddane rozbiórce.
Miejsce i czas prowokuje zarówno artystów jak i widzów do dialogu na temat tymczasowości.

Cykl jednotygodniowych interdyscyplinarnych prezentacji artystycznych rozpoczyna projekt-wystawa o przewrotnym tytule "WKOŃCU". Kurator wystawy - artysta Mateusz Okoński w kontekście najświeższych doniesień o katastrofach 2010 roku komponuje różne znaleziska, jak również dzieła artystyczne traktując je na równi jako narzędzie do stworzenia niepokojącej, zakodowanej narracji.
Czas trwania projektu 16 lipca - 1 października 2010 r.

BLOG ZBIORNIKA KULTURY:
http://zbiornikkultury.blogspot.com/

Udział Białorusi w 54. Biennale w Wenecji

2010-07-03T08:53:00.000-07:00

http://contemporarybelarus.wordpress.com/2010/06/20/udzial-bialorusi-w-54-biennale-w-wenecji/

Przekazanie mailbooka STRUPKA "Pokazywałem jak byłem mały teraz się wstydzę" do kolekcji Art Agendy Nova

2010-07-03T08:12:00.000-07:00

7 czerwca 2010 roku przekazanie mailbooka STRUPKA "Pokazywałem jak byłem mały teraz się wstydzę" do kolekcji Art Agendy Nova.

Na zdjęciu Mateusz Okoński i Marcin Gołębiewski, fot. Marta Sala

EKSPEDYCJA NA RÓWNOLEŻNIK 0 /Piotr Sikora/

2010-05-19T15:43:00.000-07:00

Idea Festiwalu Ekspedycyjnego polega na organizacji niskonakładowych i realizowanych na sposób partyzancki pokazów sztuki współczesnej w miejscach gdzie na co dzień nie może ona zaistnieć. Tym razem organizatorzy artystycznej ekspedycji Grupa Artystyczna Strupek oraz Fundacja Wschód Sztuki zdecydowali się zainfekować sztuką mieszcząca się głęboko w ekwadorskiej dżungli wioskę Amazonas.

Ten artykuł powinien właściwie zacząć się jak historia ze starych książek podróżniczych, w których grupa uzbrojonych w zachodnie narzędzia poznania mężczyzn wyrusza, aby zapełniać „białe plamy” na mapie Ameryki Południowej. Wkracza w świat magii i ludowych podań, przedziera się przez nieprzyjazną dżunglę, spotyka na swojej drodze tubylców i z poczuciem spełnionej misji cywilizuje ich według europejskiego zwyczaju. Mamy jednak wiek XXI, za nami kolonializm, najgorętsze lata post-kolonializmu oraz dokonana przez Levi-Staussa dekonspiracja podstawowych pojęć, jakie używane były przy „nawracaniu dzikich”. Ekspedycja na równoleżnik 0 nie ma nic wspólnego z konkwistadorami a jest próbą wykorzystania sztuki jako pola do trans-kulturowego porozumienia. Prowokującej autorefleksję płaszczyzny, w której niczym w lustrze przejrzeć możemy się „cywilizowani” My jak i „dzicy” Oni.

Idea ekspediowania polskiej sztuki w miejsca trudno dla niej dostępne po raz pierwszy miała okazję się sprawdzić podczas Hejnał Expedition Art Festiwal organizowanego w lipcu 2009 w Mińsku. Kolejnym nietypowym miejscem, w którym odbył się organizowany w ramach Festiwalu Art Boom projekt była indiańska wieś w amazońskiej dżungli. Amazonas leży przy granicy Ekwadoru i Kolumbii na przestrzeni, w której ludzie od lat zmagają się z przyrodą wydobywając ropę, produkując i transportując do USA kokaine oraz prowadząc kampanie partyzanckie (po stronie Kolumbii stacjonują oddziały FARC), teren wyjątkowo dziki a zarazem szeroko eksploatowany przez człowieka. Miejsce, w którym pojęcie wiedzy i poznania łączy się z szamanizmem i indiańskimi wierzeniami a europejskie wzorce kolonialne ustępują latynoskiemu temperamentowi. Zamieszkująca Amazonas społeczność miała okazję przez 3 dni (18-20 września) obcować ze sztuką polskich artystów. Emisariuszem zapewniającym przekroczenie barier językowych był na co dzień studiujący na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie Carlos Echeverria-Kossak. W planie Festiwalu znalazły się pokazy filmów Wojciecha Bąkowskiego – „Jedzenie”, Norman Leto – „Buttes Monteaux 3” i Justyny Koekke brakuje tytułu filmu. Odbyła się wystawa mikroart 1:10, na której zaprezentowane zostały pracę Zbigniewa Bajka oraz Carlosa Echeverria-Kossaka. Ostatnim eksponowanym na Festiwalu dziełem było "El suenio" (Marzenie) – praca Mateusza Okońskiego przedstawiająca kule śniegową, w której znalazła się makieta Nowej Huty.

„Przywozimy sztukę Europejską do amazońskiej dżungli, aby przedstawić ją indianom. Czy język, w którym wyraża się ta sztuka jest uniwersalny? Czy nasze działania nie przypominają kulturalnego kolonializmu? Co to znaczy globalność i lokalność?” – opisuje założenia Festiwalu Carlos Echeverria-Kossak

Wyjątkowo ciekawy wydaje się w tym kontekście właśnie temat globalizacji. Festiwal oferuje, bowiem znacznie więcej niż oddane jej usługom współczesne media. Pokaz polskiej sztuki w Ekwadorze zapewnia spotkanie, konfrontacje twarzą w twarz owoców naszej kultury z kulturą plemion Pacayacu oraz Dashino zamieszkujących tereny wokół Amazonas. Pobudza naszą inteligencję trans-kulturową prowadzącą do zrozumienia obcych wzorów i kodów. Poznania egzotycznych idiomów kulturowych i przekładania ich na własne. Globalizacja, nieco idealistycznie pojawia się tutaj jako droga do wzajemnego porozumienia. Próba budowy interfejsów pomiędzy kulturami zapewniających wzajemne poznanie bez zniszczeń i unifikacji. Podczas Festiwalu grupa Indian z Amazońskiej dżungli miała szansę spotkać się z egzotyczną kulturą Europy Środkowo Wschodniej. Dla nas, osób nie mogących w tym spotkaniu uczestniczyć może być ono źródłem refleksji umożliwiającym spojrzenie z dystansu na kulturowe produkty z nad Wisły. Szczególnie dobrze oddaje to praca Okońskiego, w której pojawia się Nowa Huta – miasto idealne, mit na usługach totalitaryzmu schowany za szkłem i płatkami śniegu. Dopiero w zestawieniu z równikowym krajobrazem, określonymi warunkami klimatycznymi, bogatym, ale zupełnie odmiennym doświadczeniem komunizmu oraz pewną dozą nieoczywistości sugerowaną przez szklaną kulę, widzimy jak egzotyczna może jawić się nasza kultura. Stajemy w tym wypadku nie po stronie globalności, ale lokalności, do której odwołują się również pracę Bajka i Echeverria-Kossaka. Ich twórczość wyraźnie łączy się z wzorcami kulturowymi Ameryki Południowej jak groteska czy zagadnienie rytualnego pokrywania ciała farbą. Prezentując tak zróżnicowane pracę budujemy poprzez sztukę płaszczyznę, na której nasz produkt kulturowy może znaleźć zrozumienie. W innym kontekście odnajdują się filmy Normana Leto i Wojtka Bąkowskiego. Wyczuwalna jest w nich krytyka globalnej kultury konsumpcyjnej bez znajomości, której pracę mogłyby zostać niezrozumiane. Ekwador jest jednak krajem podatnym na wpływy globalne w tym wymiarze ze względu na bardzo istotne kontakty ekonomiczno polityczne z U.S.A. (walutą krajową jest amerykański dolar). Współczesna kultura konsumpcyjna dotarła nawet do amazońskiej dżungli, w głębi której nawet szaman posiada telewizor.

Trudno przedwcześnie pisać o tym, jakie wrażenie wywarła na mieszkańcach wioski prezentacja polskiej sztuki. Ich entuzjastyczne przyjęcie wyrażone w tańcach podszyte było na pewno pewną dozą nieufności i braku zrozumienia. W założeniu Festiwalu są przyszłoroczne odwiedziny Amazonas. Ich celem jest zrobienie wywiadu, jaką legendą obrósł 3 dniowy pokaz egzotyki wprost ze Środkowej Europy, a zwłaszcza szklana kula podarowana wiosce. Przedsięwzięcie realizowane było w ramach Festiwalu Sztuk Wizualnych ArtBoom_01.

Piotr Sikora

http://strupek-microart.blogspot.com/p/expedition-art-festival-amazonas-2009.html

2010-05-16T15:40:00.000-07:00

http://www.walpapier.blogspot.com

EXPEDITION ART FESTIVAL AMAZONAS 2009, Ecuador

2010-05-16T15:10:00.000-07:00

POKAZ FILMU DOKUMENTUJĄCEGO FESTIWAL
autorstwa Justyny Gryglewicz
PREZENTACJA PRAC POKAZYWANYCH PODCZAS FESTIWALU
(Justyna Koeke,Zbigniew Bajek, Carlos Echeverria Kossak, Norman Leto, Wojciech Bąkowski, Mateusz Okoński)

Data: 29 kwietnia 2010
Termin: 17:30 - 19:30
Lokalizacja: Pawilonu Wyspiańskiego (pl. Wszystkich Świętych 2, Kraków)
Koordynacja: Marta Skowrońska
Goście: Aldo Vargas Tetmajer, kuratorzy projektu: Marta Sala i Mateusz Okoński (Grupa STRUPEK), organizatorzy projektu: Carlos Echeverria Kossak, Marcin Sebastian Gołębiewski, autorka filmu: Justyna Gryglewicz

Data: 14 maja 2010
Termin: 19:00 - 21:00
Lokalizacja: KINO.LAB CSW Zamek Ujazdowski
Ulica: Jazdów 2
Miejscowość: Warsaw, Poland
Prowadzący: Piotr Sikora
Goście: Marta Sala, Mateusz Okoński, Carlos Echeverria Kossak

Expedition Art Festiwal w Amazonas to efekt działań Grupy Artystycznej Strupek w przestrzeniach amazońskiej dżungli, w której nie ma instytucji galerii czy innej przestrzeni wystawienniczej w stylu europejskim. Koncepcja opiera się na idei „elastycznego” kuratorstwa. Kurator działa w terenie z przygotowaną przez siebie koncepcją – wyrusza w ekspedycję mającą na celu eksplorowanie środowisk, do jakich docierać mają wystawy.

Organizowany w ramach ART BOOM TAURON FESTIVAL, we współpracy z Fundacją Wschód Sztuki projekt w Amazonas jest impulsem do rozważenia problemu kolonalizmu, kulturowego i ideowego: sztuka europejska zostaje wdrożona w kontekst amazońskiej dżungli, gdzie artyści prezentują ją Indianom, co rodzi szereg pytań, a działania artystyczne stają się swoistym eksperymentem komunikacyjnym.

Czy język, w którym wyraża się ta sztuka jest rzeczywiście uniwersalny? Jaki sens ma kolonizacja? Co to znaczy globalność i lokalność? Na ile możliwe okaże się „właściwe” zrozumienie dzieła sztuki i czy o to właśnie chodzi? Po co sztuka europejska w dżungli?

Szczegółowy repertuar: http://www.kinolab.art.pl

LOGO LOGO nasze warszaty w ramach Małego Bunkra Sztuki

2010-05-16T15:01:00.000-07:00

Rozpoczęcie: 08.05.2010 , godz. 11:00

Autor: Marta Sala i Mateusz Okoński oraz gościnnie Karolina Spyrka

Warsztaty poprowadzą studenci krakowskiej ASP Marta Sala i Mateusz Okoński, inicjatorzy grupy artystycznej STRUPEK, której działania opierają się na m.in. idei „elastycznego” kuratorstwa polegającego na eksplorowaniu środowisk i miejsc, do których docierają z wystawami, wprowadzając sztukę w strefy izolowane i obszary marginalne (witryny sklepów, zakładów usługowych). Interesuje ich proces adaptacji sztuki na potrzeby nowego, spontanicznego odbiorcy. Warsztaty będą poruszać temat znaku graficznego i manipulacji (kolorem, kształtem, umiejscowieniem), podczas warsztatów uczestnicy będą projektować m.in. logotypy dla swoich rodzin.

http://bunkier.art.pl/maly_kbs/pokaz/193
http://blog.bunkier.art.pl/?cat=6

MICROART 1:10 - HOŻARTY 2010

2010-03-21T18:13:00.000-07:00

Pełen relaks - wystawa w ramach Festiwalu HOŻARTY 2010 (24-25.04.2010)
30/04/2010

Wystawa jest częścią projektu Pełen relaks. Jego założenia oparte są na próbie subiektywnego spojrzeniem na zjawisko banalizmu w sztuce i literaturze polskiej. Jako jego kuratorzy postanowiliśmy po analizie współczesnej krytyki i kształtującej się historii sztuki polskiej po ’89 roku, spojrzeć na fenomen banalizmu, akcentując specyficzną relację pomiędzy artystą a rzeczywistością. Clue wystawy jest odczytanie w sztuce, umownie klasyfikowanej jako pop-banalizm, śladów rezygnacji z traktowania dzieła jako silnego komunikatu, mającego w założeniu odnieść się do rzeczywistości. Pełen relaks, to reakcja na wyczerpywanie się pewnych środków krytyki i poszukiwanie dla niej innych możliwości.

Jesteśmy zasmuconymi odbiorcami sztuki współczesnej. Nie tylko zasmuconymi, ale obojętnymi na szok wizualny oraz mocny przekaz serwowany przez sztukę krytyczną. Nie ma codoszukiwać się w tym naszej ignorancji. Intuicyjnie poszukujemy obrazów ładnych; postaw artystycznych wolnych od pretensjonalnego i wyeksploatowanego buntu; dzieł, które nie będą toczyć Świętej Wojny z lewiatanem popkultury. „Pomysły by ratować ziemie umierają w butach”, a bardziej niż wykrzyknik, pociąga nas znak zapytania, za którym stoi problem braku możliwości krytyki, bądź komentarza współczesnego świata. Nie znajdziemy w sobie wzburzonego okrzyku sprzeciwu ani aprobaty, tylko ostrożne kiwnięcie głową bądź subtelne „wolałbym nie” - czy zostało nam coś więcej, coś więcej niż Pełen relaks?

Od połowy lat 90tych można obserwować potrzebę kreowania na bieżąco kolejnych rozdziałów książki o wdzięcznym tytule Sztuka Polska po ‘89. W tekstach ekspozycja Scena 2000 pojawia się, jako wystawa, która kończy etap tzw. sztuki krytycznej, rozpoczętej nota bene przez wystawę Anty -ciała. Do innych tego typu zjawisk należą pokaz „Rzeczywiście młodzi są realistami”, „Najgroźniejsze pędzle” czy książka „Zmęczeni rzeczywistością”, której autor stara się rozpoznać i opisać dokładnie nowy nurt. Dalecy jesteśmy od pisania na bieżąco historii. Czując słabość pojęć, na jakich bazuje staramy się zaznaczać nasz intersubiektywizm i spoglądać na zjawiska z perspektywy czasu. Odczytujemy je na nowo, odnajdując w przebadanych i przepracowanych przez historyków zagadnieniach nowy wątek interpretacyjny. Zjawisko Pełnego relaksu jest punktowymi przebłyskami pojawiającymi się to tu to tam na mapie sztuki. Jest figurą pojęciową, która oddaje nowe realia XXI w.

tekst: Piotr Sikora

Artyści: Marcin Maciejowski, Rafał Bujnowski, Radek Szlaga, Janek Simon, Grupa Azorro, Maurycy Gomulicki, Zbigniew Rogalski, Przemek Matecki

kuratorzy: Aleksander Hudzik, Piotr Sikora

24-25.04.2010, witryna księgarni Odeon, ul. Hoża 19,

fot: Aleksander Hudzik - Pełen relaks exhibicja

współpraca: galeria LETO, galeria Raster, Grupa Strupek, Fundacja Sztuki Polskiej ING

http://www.ingart.pl/u235/navi/32333%3Bjsessionid=36516561D5D31656726EAF3E8284396B

http://fotoartaddict.blogspot.com/2010/05/w-witrynie-sztuka-hozarty-10.html

http://artbazaar.blogspot.com/2010/04/peen-relaks-juz-w-sobote-w-warszawie-na.html

GRUPA STRUPEK na ulicy smoleńsk 22/8

2010-01-17T18:10:00.000-08:00

20. marca 2010 - spontaniczne działanie STRUPKA przy projekcie ULICA SMOLEŃSK.

BLOG PROJEKTU ULICA SMOLEŃSK http://www.ulicasmolensk.blogspot.com/
ULICA SMOLEŃSK w tym STRUPEK:
w obiegu http://www.obieg.pl/prezentacje/17165
w antresola.art http://antresola.art.pl/archives/1709
ULICA SMOLEŃSK NA FACEBOOKU http://www.facebook.com/?ref=home#!/profile.php?id=100000764160424

O co chodzi?

2010-01-17T17:55:00.000-08:00

STRUPEK poleca: artykuł Piotra Sikory http://blog.artworldtm.com/2009/12/o-co-chodzi.html - STRUPEK w art world tm

Brand New Art. Czy sztuka przeminęła dla ekonomii? Korporacja art world™ , pażdziernik 2009

2009-09-23T19:35:00.001-07:00

"pokazywałem jak byłem mały teraz się wstydzę" - STRUPEK w art world tm http://blog.artworldtm.com/2009/10/pokazywaem-jak-byem-may-teraz-sie.html

Kraków, 24.09.2009, g.21:00
Kurator: Piotr Sikora

Expedition Art Festival Amazonas 2009

2009-09-23T19:04:00.000-07:00

Tym razem Grupa Strupek pod patronatem festiwalu Art Boom i przy współpracy z artystą malarzem Carlosem Echeverrią Kossakiem koncentruje swoją uwagę na odbiorcy,którym jest indianin w ukrytej w dżungli wiosce. Miejsce mogłoby się wydawać nietypowe. Oto polska sztuka współczesna jest prezentowana społeczności, która najprawdopodobniej nigdy w życiu nie była w żadnym muzeum czy galerii a tymbardziej nie zetknęła się ze sztuką współczesną. Dla Grupy Strupek to sytuacja idealna, możliwość eksploracji i konfronatcji, zweryfikowania uniwerslności języka sztuki.
Podczas festiwalu prezentowane będą prace:

1. Carlos Echeverria Kossak -malarstwo (w skali 1:10)
2. Zbigniew Bajek - "Autoportrety" (wystawa fotografii w skali 1:10)
3. Justyna Koeke - "schlag auf schlag", video
4. Norman Leto - "Buttes Monteaux 3", video
5. Wojciech Bąkowski - "Jedzenie", video
6. Mateusz Okoński - "El sueno", happening

Festiwal składajcy się z pokazów wideo, wystaw mikroart 1:10 oraz happeningu można podzielić na trzy części.
Pierwsza analityczna, odnosi się do "pierwotnych instynktów", do początków kultury w znaczeniu antropologicznym. W tej części prezentowane prace mają na celu nawiąznie kontaktu z autochtonem, jego tradycją i kulturą (Echeverria Kossak, Bajek, Koeke).
Druga konfrontacyjna odnosi się do problemów społeczeństw konsumpcyjnych i "wysokostechnicyzowanych" (Leto, Bąkowski).
Trzecia badawcza, wchodzi w intereakcje z lokalną tradycją i sytuacją społeczną, na różnych krańcach świata (Okoński).
Praca Mateusza Okońskiego "El sueno" podzielona jest na dwa etapy. Happening podczas, którego społeczności wręczony zostaje obiekt - śniegowa kula z makietą nowej huty, czemu towarzyszy opowieść o nowej hucie- idealnym mieście, snuta przez narratora (w tym wypadku organizatora). Stanowi to punkt wyjścia do nawiązania dyskusji z lokalną społecznością. Zebrana dokumentacja rozmów przeprowadzonych na miejscu jest bazą drugiego etapu - podczas, którego zmontowane wideo będzie pokazywane mieszkańcom nowej huty jako prezent urodzinowy.

Przedsięwzięcie tak zbudowane daje możliwości Grupie Strupek rozszerzenia horyzontów działań dla przyszłych artystów, historyków sztuki i badaczy kultury. Projekt ten przewidziany jest na dłuższy okres czasu.

microart 1:10 w Banbury

2009-09-23T18:51:00.000-07:00

Wystawa grupy STRUPEK "kupa szczęścia"
Sieć::
Globalna
Czas rozpoczęcia:
26 sierpnia 2009 o 19:00
Czas zakończenia:
11 września 2009 o 15:00
Miejsce:
The Mill Arts Centre; Cafe Mocha, Piccante Delicatessen; Banbury School
Ulica:
Spiceball Park; High Street; Parsons Street; Ruskin Road
Miejscowość:
Banbury, United Kingdom

zorganizowana przez Agnieszke Anais Malusecci wystawa prac czlonkow grupy Strupek w czterach roznych lokalizajach w Banbury (Anglia)

B A N B U R Y
S C H O O L
Ruskin Road, Banbury
Oxfordshire OX16 9HY
Telephone 01295 251451
Fax 01295 277682
EMail info@banbury.oxon.sch.uk
Website www.banbury.oxon.sch.uk
Principal - Fiona B Hammans PhD, BSc, NPQH

11th September 2009

Dear Ms. Malusecci,

I am just writing to thank you for bringing the project ‘microart 1:10’ to Banbury School. It has been a valuable learning experience for our students, allowing them to view this artwork freely. We are very pleased that you offered us this wonderful opportunity, and would be very grateful if you could contact us again if you are organising any exhibitions locally, as we would love to display artwork for you again.

Yours sincerely,

Miss N Nunweiler
Teacher of Expressive Arts

Kraków - Bunkier Sztuki 1:10, D.H. Jubilat

2009-05-05T21:10:00.000-07:00

12 maja 2009
Pierwsza w Polsce prezentacja projektu microart 1:10
Wystawa Ukraińskiej Sztuki Współczesnej "My nie marginały"

We wtorek 12.05.br o godzinie 18.30 w Bunkrze Sztuki przy Placu Szczepańskim 3a odbędzie się wykład Aliny Zazymko na temat ukraińskiej sztuki współczesnej lat 1900-2009. Po wykładzie o godzinie 21.00 otwarta zostanie w witrynie Domu Handlowego Jubilat przy Al. Krasińskiego 1-3 pierwsza ukraińska odsłona projektu grupy artystycznej Strupek pod nazwą microart 1:10. Projekt microart 1:10 polega na tworzeniu mikrogalerii, w tym przypadku będzie to miniatura wybranych sal Bunkra Sztuki w skali 1:10. w której umieszczone zostaną miniatury istniejących prac ukraińskich artystów.

„My nie marginały!”
Współczesna Ukraina jest miejscem położonym na styku dwóch światów- byłego radzieckiego i współczesnego zachodniego. Zerwanie związków z przeszłością i wyrzeczenie się ideologii radzieckiej, które miały miejsce na początku lat 90, były raczej formalnością, niż faktem. Część ukraińskiego społeczeństwa mentalnie nadal żyje w zatęchłym świecie USRR i ocenia zjawiska zachodzące we współczesnym świecie opierając się o przestarzały system wartości.
Współczesny młody ukraiński artysta to przenikliwa jednostka, buntownik- intelektualista, mający całkowitą swobodę samorealizacji. Jego dzieło jest protestem przeciwko przestarzałym stereotypom. To protest przeciwko społeczeństwu, które nimi kierowane, spycha artystę na margines, niedoceniając, wręcz pozbawiając wartości jego dzieła.
„My nie marginały” to konstatacja faktu, pozbawiona agresji. Anatoliy Bielov, Olexa Zhyrov-Manzheliy, Dmitrij Ermolow i Zhanna Kadyrova w swoich artystycznych projektach stwarzają świat groteski z którego wyprowadzają wyobrażenia chorego społeczeństwa, pozbawiając ich konsekwentnie racji bytu.
Zhanna Kadyrova w swym foto-projekcie „Poczet przodowników pracy” wciela się w typowe postacie radzieckiej przeszłości, najbardziej cenionych obywateli swego czasu: nauczycielkę młodszych klas, sekretarkę, bibliotekarkę. Ludzi, których za zasługi radziecka władza wysunęła na fikcyjny szczyt piramidy społecznej, fotografie których, wywieszone na tablicach w korytarzach różnych urzędów, wywoływały zazdrość. Dziś straciły na aktualności i stały się jedynie zmorami przeszłości. Są niczym komiczne archaizmy, których czas dawno minął.
Maski, stereotypy burzy człowiek, otwarty na siebie samego i rzeczywistość; buntowniczy, myślący, świeży, nowy. Dmitrij Ermolow w swoim video p.t. „Stereotypy”.
Burzenie stereotypów, przekroczenie granic sztuki jest jedyną możliwością uwolnienia świadomości. Stereotyp nazwany, uświadomiony zamiera, tracąc wpływ. Mur przestarzałych wartości upada, odsłaniając szlak nowych możliwości rozumienia zachodzących zjawisk.
Jednakże naruszając zasady rządzące społeczeństwem, artysta ryzykuje wyrzucenie poza jego nawias. „My nie marginały” to seria grafiki ulicznej autorstwa Anatoliya Bielova. Wykorzystując sylwetki znanych reżyserów, muzyków, artystów, których zepchnięto na społeczny margines akceptacji, Anatoliy Bielov krzyczy na całą ulicę, gdzie usłyszy go maksymalna ilość ludzi, o tym, że ten, kto naruszy spokój społeczeństwa aktem samorealizacji, nie jest „marginałem”!. To nie tylko apel do zaakceptowania sztuki współczesnej, ale i wezwanie do wyjścia z szarej masy indywidualności bez indywidualizmu.
Fotograficzna dokumentacja streetartu wg. projektu Anatoliya Bielova - jest przeciwieństwem obłudnego moralizatorstwa. To prowokacja reakcjonistów, który boją się uczciwości współczesnej sztuki, prowokacja skierowana w stronę samozwańczych cenzorów, którym brak samokrytyki i w pełnej patosu ekstazie prawdziwych świętości polują na czarownice. To protest przeciwko podwójnym standardom i moralności na pokaz.
Olexa Zhyrov-Manzheliy w serii akrylowych prac „Badania obiektu antropocentrycznego” piętnuje wszystkie choroby społeczeństwa, za pomocą ironii. Demaskuje zarówno ich sedno jak i następstwa . Projekt jest próbą prześledzenia rozwoju charakteru człowieka od urodzenia do śmierci, zmian w jego emocjach i w odbiorze rzeczywistości. Artysta mówi: „Rozwój odbywa się paralelnie w dwóch niezależnych od siebie kierunkach ekspresji - symbolach graficznych i w emocjonalnej pełni kolorów. Wszystko rozpoczyna się od białej karty, człowiek rodzi się czystym, wolnym od stereotypów, wszelkich życzeń, pokus i pragnień.” W taki sposób mamy możliwość prześledzenia życiowej drogi nie tylko jednego człowieka, ale i różnice w odbiorze charakterystyczne dla starszych pokoleń. Zresztą, owe różnice są jedną z przyczyn podziału społeczeństwa, który możemy współcześnie zaobserwować na Ukrainie. Skostniałe głowy ludzi których dorastanie przypadło na czasy USRR, są niereformowalne. Nie ma możliwości porozumienia między nimi, a zjawiskowymi, wyrazistymi, niespokojnymi artystami.
Młodzi ukraińscy artyści w proteście przeciw archaicznym zasadom rządzących społeczeństwem nie są „marginałami”. Swoimi pracami wychodzą poza granice rodzimej przestrzeni, głęboko wpisując się w globalny kontekst.

Stereotypy- wieczne. Tak jak potrzeba ich zwalczania.
Kurator wystawy: Alina Zazymko (Tłumaczenie: Katarzyna Smyk)

Anatoliy Bielov, Kijów,
Seria plakatów ulicznych pt. „My nie marginały”, informacja o artyście i innych jego pracach http://lib.eidosfund.org/artists/205

Zhanna Kadyrova, Kijów
Projekt «Poczet przodowników pracy», cykl fotografii ,
informacja o artystce i innych jej pracach http://lib.eidosfund.org/artists/470

Olexa Zhyrov-Manzheliy, Kijów-Lwów
zarny marker
inne prace - http://picasaweb.google.com/olexazhyrov/

Dmitrij Ermolov, Kijów
Video a href="http://www.youtube.com/watch?v=hwugrD5guYI&eurl=http://dmitrijermolov.com/stereotypes/&feature=player_embedded"

Organizatorem wydarzenia jest Grupa Strupek wraz z Fundacja Korporacja Ha!art.
Partnerami wydarzenia są: Wydział Kultury i Dziedzictwa Narodowego Miasta Krakowa, Galeria Bunkier Sztuki, Dom Handlowy Jubilat, Katedra Ukrainoznawstwa UJ.
Patronat honorowy nad wydarzeniem objął Konsul Generalny Ukrainy w Krakowie Mykhailo Brodovych.
Projekt zrealizowano przy udziale finansowym Gminy Miejskiej Kraków.
Wydarzenie koloryzują KOLORY.
Patronem medialnym jest portal Cracow-Life.com

Ateny, Grecja, kwiecień 2009

2009-05-05T19:50:00.000-07:00

• 18. kwietnia 2009 r. – akcja galeria przenośna w ramach projektu microart 1:10, realizacja Olga Ząbroń, Ateny, Grecja.

Ateny

2009-05-05T19:48:00.000-07:00

Ateny

2009-05-05T19:44:00.000-07:00

Ateny

2009-05-05T19:39:00.000-07:00

Ateny

2009-05-05T19:29:00.000-07:00

Portugalia - cha das eiras Porto

2009-03-17T20:26:00.000-07:00

• 27. stycznia 2009 r. – Otwarcie galerii w ramach projektu microart 1:10, wystawa zbiorowa: Anna Pietrzak, Yann Lacroix, Jose Oliveira, Mikołaj Małek, Joachim Monvoisin; Portugalia, Porto, kurator: Mikołaj Małek

Francja - Toulouse

2009-03-17T20:23:00.001-07:00

• styczeń 2009 r. – Otwarcie galerii w ramach projektu microart 1:10, wystawa zbiorowa: Julie Vanneste, Monika Breckova, Karl Roth, Valerie de Ghellinck, Leonie Hesse, Oriane Zugmeyer, Alex Atenza; Toulouse, Francja, kurator: Jan Płatek

2009-03-17T20:20:00.001-07:00

Wielka Brytania - Wolverhampton, styczeń 2009

2009-03-17T20:16:00.001-07:00

• styczeń 2009 r. - Otwarcie galerii w ramach projektu microart 1:10, wystawa indywidualna Krzysztofa Mężyka, Wolverhampton, Wielka Brytania.

Białoruś - Rogachev styczeń 2009 r.

2009-03-17T20:09:00.000-07:00

• 7. stycznia 2009 r. – Otwarcie galerii w ramach projektu microart 1:10, wystawa indywidualna Pawła Żugaja, Centrum kultury, Rogachev, Białoruś.

• 7. lutego 2009 r. Wystawa grafiki Karoliny Kłos, Centrum kultury, Rogachev, Białoruś

Mińsk - Galeria Podzemka czerwiec 2008 r.

2009-03-17T19:56:00.000-07:00

• 27. czerwca 2008 r. – Otwarcie 1. galerii w ramach projektu microart 1:10, wystawa członków grupy "Strupek", galeria "Podzemka", Mińsk, Białoruś.

Wystawa w galerii "Podziemka" byla pierwsza wystawa "Micro Art". Dosc nietypowa, bo galeria 1:10 umieszczona zostala w galerii 1:1. Wybralismy Bialorus bo projekt moze pomóc tutejszym artystom w prosty i szybki sposób pokazac za granica swoje prace, które tam nie moga byc wystawione.
Mikroart dziala w dwie strony, wiec tamtejsi artysci maja równiez mozliwosc ekspozycji mikro prac artystów z innych czesci europy i wymiany pogladów na temat sztuki wspólczesnej. To bardzo istotne w kraju, w którym ta, delikatnie mówiac ma sie nie najlepiej, a panujacy rezim dba o to by tak wlasnie bylo. Szczatkowe instytucje kulturalne nie maja mozliwosci prezentacji sztuki zawierajacej tresci bedace w najmniejszej konfrontacji z panujaca wladza. System edukacji artystycznej nie promuje a wrecz tepi przejawy indywidualnosci i swobody wypowiedzi; podstawowego prawa kazdego artysty. Jedyna na Bialorusi Akademia Sztuk Pieknych jest skansenem socrealizmu i sztuki dekoracyjnej (w zlym tego slowa znaczeniu).
Absolwenci Akademii w Minsku musza odpracowac 2 lata na przydzielonym przez panstwo stanowisku otrzymujac glodowa pensje. W przeciwnym razie zobowiazani sa do zwrotu kosztów nauczania; kilku tysiecy dolarów, co dla przecietnego Bialorusina jest niewykonalne. Taka polityka skutecznie odstrasza od wyboru drogi artysty. Bialorusini nie moga równiez swobodnie podrózowac. System wiz i kontroli bardzo utrudnia wyjazdy zagraniczne.
Galeria Podziemka jest jedna z doslownie kilku instytucji na Bialorusi zajmujacych sie promocja sztuki wspólczesnej. Spotkalismy tam wielu wspanialych ludzi którzy pomogli nam przy organizacji wystawy. Nasz projekt zostal dobrze przyjety i wzbudzil zainteresowanie lokalnej grupy artystów i literatów.
Akcja Mikroart wydawala sie byc stworzona specjalnie na potrzeby tego miejsca bedac równoczesnie propozycja nawiazania kontaktu (zaproszeniem do wziecia udzialu w akcji) i komentarzem do sytuacji sztuki w tym kraju.

http://podzemka.org

http://art-podzemka.livejournal.com/1658.html